Hipertansiyon, son dönem böbrek yetmezliği olan diyaliz hastalarında hem hastalığın gelişiminde temel bir etiyolojik faktör hem de tedavi sürecinde en sık karşılaşılan klinik sorunlardan biri olup, kardiyovasküler morbidite ve mortalitenin başlıca belirleyicileri arasında yer almaktadır. Diyaliz hastalarında hipertansiyonun patogenezinde volüm yüklenmesi merkezi bir rol oynamakta; buna renin-anjiyotensin-aldosteron sistemi (RAS) aktivasyonu, artmış sempatik aktivite, endotelyal disfonksiyon ve arteriyel sertlik eşlik etmektedir. Kan basıncının doğru değerlendirilmesi ve bireyselleştirilmiş hedeflerin belirlenmesi, özellikle interdiyalitik dönemi yansıtan ölçümlerle daha güvenilir hale gelmektedir. Etkili volüm yönetimi, doğru kuru ağırlık tayini ve diyaliz reçetesinin optimizasyonu hipertansiyon kontrolünün temelini oluştururken, antihipertansif ilaç tedavisi bu yaklaşımlara ek olarak dikkatle planlanmalıdır. Diyaliz hastalarında hem yetersiz hem de aşırı kan basıncı kontrolünün olumsuz prognozla ilişkili olması, bu hasta grubunda dengeli ve bireysel bir hipertansiyon yönetiminin önemini ortaya koymaktadır.