Bu çalışma, sürdürülebilirliği örgütler açısından yalnızca çevresel, sosyal ve ekonomik performans göstergeleriyle sınırlı bir yönetim alanı olarak değil; liderlik iletişimi yoluyla inşa edilen bir anlam, kültür ve dönüşüm süreci olarak ele almaktadır. Çalışma, liderliğin temel işlevlerinden birinin örgütsel gerçekliği çerçevelemek ve paylaşılan anlamlar üretmek olduğu varsayımından hareketle, sürdürülebilirliğin kurumsallaşmasının teknik uygulamalardan ziyade iletişimsel ve kültürel dinamiklere dayandığını savunmaktadır. Bu bağlamda Smircich ve Morgan’ın “anlamın yönetimi”, Weick’in “anlamlandırma” kuramı ve Schein’in örgüt kültürü yaklaşımı, sürdürülebilirlik iletişiminin kuramsal temelini oluşturmaktadır. Bu çalışmada, Temel, von Haartman ve Hilletofth (2025) tarafından geliştirilen sekiz iletişim faktörlü model üzerinden sürdürülebilirliğin liderlik, politika, vizyon, örgütsel destek, çalışan katılımı, eğitim, raporlama ile çeşitlilik ve kapsayıcılık boyutlarıyla nasıl bütüncül bir iletişim sistemi oluşturduğu tartışılmaktadır. Ayrıca Paul Polman’ın Unilever’de ve Yvon Chouinard’ın Patagonia’da sergilediği liderlik iletişimi pratikleri, sürdürülebilirliğin değer temelli söylemler, kurucu anlatılar ve sembolik davranışlar yoluyla nasıl kurumsal kimliğe dönüştüğünü göstermesi bakımından örnek olay olarak ele alınmaktadır. Sonuç olarak çalışma, sürdürülebilirliğin örgütlerde kalıcı bir nitelik kazanmasının, liderlik iletişiminin anlam kurucu, güven inşa edici ve kültür oluşturucu rolüyle doğrudan ilişkili olduğunu ortaya koymakta; sürdürülebilirliği stratejik bir politika alanı olmaktan ziyade, iletişim yoluyla kurumsallaşan bütüncül bir değer ve kimlik sistemi olarak kavramsallaştırmaktadır.