Bu çalışma, çağdaş sanatta bakım (care) kavramı ve onarıcı ekolojik pratiklerin ekofeminist bir perspektif doğrultusunda nasıl yeni bir etik ve estetik alan oluşturduğunu incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın temel odağı, bakımın yalnızca çevresel tahribatı gidermeye yönelik teknik bir müdahale değil; insanın doğayla kurduğu ilişkiyi etik sorumluluk, süreklilik ve karşılıklı bağımlılık temelinde yeniden kuran sanatsal bir yaklaşım olarak değerlendirilmesidir. Araştırmada nitel yöntem benimsenmiş; ekofeminist kuram, feminist sanat teorisi ve çağdaş sanat yazını çerçevesinde kavramsal bir inceleme gerçekleştirilmiştir. Sonuç olarak çalışma, bakımın güncel sanatta estetik bir tema olmanın ötesine geçerek sanatsal üretimin yöntemi ve etik duruşuna dönüştüğünü ortaya koymaktadır.