Bu çalışma, yeşil tahvillerin iklim finansmanındaki rolünü teşvik yapıları, fiyatlama davranışları, performans sonuçları ve yönetişim çerçevesi bağlamında incelemektedir. Paris Anlaşması sonrasında hızla büyüyen yeşil tahvil piyasası, çevresel hedefler ile sermaye piyasaları arasında önemli bir köprü oluşturmakla birlikte, güvenilirlik ve yeşil aklama risklerine ilişkin tartışmaları da beraberinde getirmiştir. Literatür, yeşil tahvil ihracının bazı bağlamlarda emisyon yoğunluğunu azaltabildiğini ve çevresel performansı iyileştirebildiğini ortaya koyarken, bu etkinin yönetişim kalitesi, doğrulama mekanizmaları ve düzenleyici bağlama güçlü biçimde bağlı olduğunu göstermektedir. Benzer şekilde, finansal performans ve fiyatlama sonuçlarının heterojen olduğu, yeşil tahvillere atfedilen fiyat priminin ise piyasa yapısı, sertifikasyon düzeyi ve yatırımcı tercihlerine göre değiştiği görülmektedir. Ampirik bulgular, bilgi asimetrilerinin, yetersiz sözleşme çerçevesinin ve yeşil tahvillere ilişkin düzenleyici yaklaşımların yokluğu ya da yetersizliğinin yeşil aklama riskini artırabildiğine işaret etmektedir. Buna karşılık, güçlü düzenleme ve iklim yönetişimi mekanizmalarının var olduğu durumlarda bu ayrışmanın daha sınırlı kaldığı gözlemlenmiştir. Sonuç olarak çalışma, yeşil tahvillerin etkinliğinin ihraç hacminden ziyade kurumsal tasarımın niteliğine bağlı olduğunu ortaya koymakta ve sürdürülebilir finans literatürüne betimleyici, karşılaştırmalı bir katkı sunmaktadır.