Bu kitap bölümü, padel vuruşlarını biyomekanik ve kinematik ilkeler doğrultusunda inceleyerek teknik performansın bilimsel temeller üzerinden nasıl geliştirilebileceğini ortaya koymaktadır. Tenis, squash ve raketbolun bazı yapısal özelliklerini bünyesinde barındıran padel, topun duvarlardan sekerek oyunda kalabilmesi sayesinde yüksek düzeyde taktiksel ve teknik uyum gerektiren özgün bir spor dalı olarak öne çıkmaktadır. Bu durum, sporcuların yalnızca teknik becerilerini değil, aynı zamanda biyomekanik yeterliliklerini de belirleyici hâle getirmektedir. Bölümde, padel performansının değerlendirilmesinde kullanılan güncel biyomekanik analiz yöntemlerine odaklanılmaktadır. Üç boyutlu hareket analiz sistemleri, yüzeyel elektromiyografi ve ataletsel ölçüm birimleri gibi teknolojilerin sağladığı veriler, vuruş mekaniklerinin ayrıntılı biçimde çözümlenmesine olanak tanımaktadır. Özellikle optoelektronik sistemler aracılığıyla elde edilen yüksek çözünürlüklü kinematik veriler, karmaşık hareket örüntülerinin nesnel olarak değerlendirilmesini mümkün kılmaktadır. Padel vuruşlarının temelinde yer alan kinetik zincir mekanizması, enerjinin vücut segmentleri arasında proksimalden distale doğru aktarılmasını sağlayarak raket başı hızının artmasında kritik rol oynamaktadır. Bu çerçevede forehand, backhand, servis, voley, bandeja, vibora ve smaç vuruşlarının eklem açıları, kas aktivasyon düzenleri ve raket kinematiği karşılaştırmalı olarak ele alınmaktadır. Elektromiyografi bulguları, üst ekstremitedeki kas aktivasyon dengesizliklerinin özellikle dirsek ve omuz yaralanmaları açısından risk oluşturduğunu göstermektedir. Ayrıca smaç vuruşlarında raket başı hızının üst vücut gücü, kavrama kuvveti ve omuz rotasyon kapasitesiyle yakından ilişkili olduğu ortaya konmaktadır. Teknik optimizasyon kapsamında, giyilebilir teknolojiler ve akıllı kort sistemlerinin antrenman süreçlerine entegrasyonu ile modern ekipman tasarımında kullanılan kompozit malzemelerin performansa katkısı değerlendirilmektedir. Bununla birlikte, biyomekanik verilere dayalı fiziksel kondisyon programlarının performans artışı kadar yaralanma riskinin azaltılmasında da önemli bir rol oynadığı vurgulanmaktadır. Bölüm, omuz, dirsek ve alt ekstremiteye özgü biyomekanik risk faktörlerini ele alarak, antrenörler ve sporcular için kanıta dayalı ve bütüncül bir yaklaşım sunmaktadır.