Bu araştırma, modern reklamcılıkta mit üretiminin yapısını ve bu süreçte illüstrasyonun üstlendiği merkezi rolü semiyotik ve kültürel kuramlar çerçevesinde incelemektedir. Reklamın yalnızca ekonomik bir iletişim pratiği olmadığı; aksine kültürel anlamların üretildiği, yeniden dolaşıma sokulduğu ve ideolojik olarak doğallaştırıldığı bir gösterge sistemi olduğu vurgulanmaktadır. Barthes, Peirce, Kress & Van Leeuwen, Hall ve Assmann gibi kuramsal kaynaklar üzerinden mit, temsil, ikoniklik ve kültürel bellek kavramları tartışılarak illüstratif göstergelerin çok katmanlı yapısı açıklanmaktadır.

İllüstrasyonun biçimsel-simgesel kapasitesi sayesinde ürünlerin arzu nesnesine dönüştürülmesi, hikâyeleştirilmesi, ikonlaşması ve duygusal olarak çerçevelenmesi mümkün hâle gelmektedir. Ulusal kimlik, teknoloji, ekoloji ve gençlik gibi temalar üzerinden yapılan vaka analizlerinde, illüstratif reklam kampanyalarının kültürel kodları nasıl yeniden ürettiği gösterilmektedir. Bununla birlikte, reklam mitlerinin ideolojik işlevleri eleştirel bir yaklaşımla değerlendirilmekte; görsel doğallaştırma mekanizmalarının tüketim, kimlik ve güç ilişkilerini nasıl görünmez kıldığı tartışılmaktadır. Bölüm, culture jamming gibi karşı-mit pratiklerinin hegemonik anlatıları çözme potansiyeline de dikkat çekmektedir.

Sonuç olarak illüstrasyon, modern reklam estetiğinde yalnızca bir görselleştirme aracı değil; kültürel mitlerin üretildiği, yeniden dolaşıma sokulduğu ve zaman zaman sorgulandığı çok yönlü bir semiyotik alandır. Dijitalleşme, yapay zekâ ve kültürel hibritleşme süreçleri, illüstratif mitlerin gelecekte daha da çeşitleneceğine işaret etmektedir.