Hızla artan dünya nüfusu, iklim değişikliği ve tarım arazilerinde kimyasal kullanımı gibi faktörler doğal kaynaklar üzerindeki baskıyı artırarak tarım arazilerinin kullanılamaz hâle gelmesine sebep olmakta ve bu durum yenilikçi bir yaklaşım olan akıllı tarım uygulamalarının ön plana çıkmasına neden olmaktadır. Akıllı tarım; nesnelerin interneti (IoT), sensörler, robotlar, dronlar, yapay zekâ ve makine öğrenmesi, blokzincir, büyük veri ve GPS gibi dijital teknolojilerin tarımsal tedarik zincirinin her aşamasına entegre edilmesini ifade etmektedir. Bu teknolojiler sayesinde bitki ve hayvan sağlığının izlenmesi, sulama ve gübrelemenin optimizasyonu, hastalık ve zararlı takibi, hasat zamanının belirlenmesi ve tedarik zincirinin izlenebilirliği daha hassas ve veri temelli biçimde yönetilebilmektedir. Akıllı tarım uygulamaları, tarımsal verimlilikte artış, girdi ve kaynak tasarrufu ve olumsuz çevresel etkilerin azaltılması yoluyla daha sürdürülebilir bir tarıma olanak tanımaktadır. Akıllı tarım ekonomik, sosyal ve çevresel yönden pek çok fayda sağlamasına rağmen, altyapı eksiklikleri, dijital uçurum, siber güvenlik ve gizlilik riskleri ve kalifiye iş gücü eksikliği gibi bazı dezavantajları da beraberinde getirmektedir. Günümüzde Tayvan, İsrail, Hollanda, ABD ve Japonya gibi ülkeler akıllı tarımı başarılı bir şekilde uygulamaktadır. Son yıllarda ülkemizde de kamu ve özel sektör iş birliği ile akıllı tarım uygulamaları geliştirilmekte ve bu tür uygulamaların yaygınlaştırılması hedeflenmektedir. Bu doğrultuda, çalışma kapsamında akıllı tarımın kuramsal çerçevesi açıklanarak akıllı tarımın temel teknolojik bileşenleri, akıllı tarım uygulamalarının sağladığı avantajlar ve dezavantajlar ile dünyadan ve Türkiye’den en iyi uygulama örnekleri incelenecektir.