Vergi hukukunun en önemli fonksiyonlarından biri, toplumda vergi yükünün adil bir biçimde dağılmasını sağlamaktır. Bu bağlamda vergi adaleti, bireylerin ödeme güçlerine uygun biçimde vergilendirilmesini öngören bir ilke olarak öne çıkmaktadır. Vergilemede adalet ilkesi, benzer ekonomik durumda bulunan kişilerin aynı oranda vergilendirilmesini ifade eden yatay adalet ile gelir düzeyi yüksek kişilerin daha fazla vergi ödemesini gerektiren dikey adalet anlayışı çerçevesinde şekillenmektedir. Gelir Vergisi Kanunu’nda (GVK) tanımlanan yedi gelir unsurundan biri olan “diğer kazanç ve iratlar” süreklilik göstermeyen ve çoğunlukla istisnai nitelikteki gelirleri kapsaması nedeniyle uygulamada çeşitli tartışmalara konu olmaktadır. Bu çalışma, söz konusu gelir unsurunu vergilemede adalet ilkesi bakımından değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda önce vergilendirilebilir gelir kavramı açıklanmış, ardından diğer kazanç ve iratlar teorik açıdan incelenmiş ve son bölümde de mevcut uygulamalarda adalet ilkesinden sapmalara değinilerek çözüm önerileri geliştirilmiştir.