Bu bölüm, Papa’nın Türkiye ziyareti üzerinden çağdaş siyasal iletişimde sembolik aktörlük olgusunu kuramsal ve ampirik düzeyde tartışmaktadır. Çalışma, öncelikle klasik, devlet merkezli siyasal aktör tanımının küreselleşme, yeni iletişim teknolojileri ve medyalaşma süreçleri karşısında yetersiz kaldığını ortaya koymakta; sembolik aktörlük, sembolik güç ve temsil kavramlarını Bourdieu, Weber, Hall, Edelman, Castells ve Nye’ın yaklaşımları ışığında yeniden yorumlamaktadır. Bu çerçevede Papa, formel siyasal yetkiye sahip olmamasına karşın, tarihsel süreklilik, Katolik Kilisesi’nin kurumsal mirası ve küresel görünürlüğü sayesinde yoğun sembolik sermaye biriktiren küresel bir aktör olarak ele alınmaktadır. Çalışma, Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri, Nelson Mandela, Greta Thunberg, Dalai Lama ve Kraliçe II. Elizabeth örnekleriyle sembolik gücün devlet dışı aktörler bağlamında yapısal bir özellik hâline geldiğini göstermekte; Papa’nın bu yapı içindeki ayrıcalıklı konumunu tartışmaktadır. Sonuç olarak bölüm, siyasal etkinin günümüzde yalnızca karar alma mekanizmaları üzerinden değil, anlam üretimi, ritüel pratikler, görsel temsiller ve kamusal görünürlük rejimleri üzerinden şekillendiğini savunmakta; dinî liderler ve diğer sembolik figürlerin siyasal iletişim alanındaki konumlarını karşılaştırmalı biçimde inceleyen çalışmalara kuramsal bir zemin sunmaktadır.