Çalışma kavramı tarih boyunca süregelen bir evrim süreci geçirmektedir. Kapitalist üretim ilişkilerinin yaygınlaşmasıyla birlikte neoliberal anlayışın da etkisiyle artan rekabet ortamı emeğin istismarına odaklı bir yaklaşımı öne çıkarmış ve bu durum da ulusal ve uluslararası kurumlara ve standartlara olan talebi uyandırmıştır. Bu talep doğrultusunda Uluslararası Çalışma Örgütü başta olmak üzere “çalışma” kavramının içeriği ve sınırları belirginleşmeye başlamış ve işgücü piyasasının işleyişine dair standartlar oluşturulmuştur. İşgücü piyasalarının sağlıklı biçimde analiz edilebilmesi için istihdam ve işsizlik verilerinin yanı sıra çalışma sürelerinin düzeyi ve yapısına ilişkin dinamiklerin incelenmesi gereklidir. Bu çalışma, Türkiye’de haftalık çalışma saatlerinin zaman içindeki seyrini, yapısal özelliklerini ve cinsiyet ile sektörler itibarıyla farklılaşmasını ele almaktadır. OECD ülkeleri arasında en uzun haftalık çalışma sürelerine sahip olan Türkiye özelinde yapılan incelemede, erkeklerin kadınlara kıyasla daha uzun saatler çalıştıkları ancak aradaki farkın kapanma eğiliminde olduğu, bu durumun büyük ölçüde uzun dönemli yapısal nedenlerden kaynakladığı ve çalışma saatlerinin sektörel olarak farklılaştığı tespit edilmiştir. Buradan hareketle politika yapıcıların istihdama dair genel verilerin yanı sıra çalışma saatlerine de odaklanmaları gerektiği tespit edilmiştir.