Seramik yapı yüzeyi tasarımı, mimari kabuğun hem teknik hem de estetik boyutlarını dönüştüren; malzemenin dokusal, biçimsel ve kavramsal potansiyellerini yüzey organizasyonu üzerinden yeniden kurgulayan bir tasarım yaklaşımıdır. Bu yaklaşımda seramik, bir kaplama malzemesi olarak değil, mekânsal algıyı biçimlendiren, kültürel referansları görünür kılan ve anlatısal bir ifade zemini oluşturan aktif bir arayüz olarak değerlendirilir.

Bu çalışma, seramik yapı yüzeyi tasarımını çağdaş sanat, mimarlık ve malzeme araştırmaları arasındaki kesişimsel bir alan olarak ele almakta; seramiğin yüzey, form ve anlatı üzerinden kurduğu çok katmanlı ilişkileri disiplinlerarası bir bakışla incelemektedir. Tarihsel olarak hem işlevsel hem de kültürel bir ifade aracı olan seramik, günümüzde teknolojik üretim yöntemleri, yeni biçimlendirme olanakları ve kavramsal sanat pratikleriyle birlikte mimari yüzeyin anlamını genişleten bir yaratım aracına dönüşmüştür.

Çalışmada, seramiğin dokusal ve biçimsel kapasitesinin kavramsal içerikle nasıl bütünleştiği; yüzeyin mekânsal deneyimi dönüştüren bir arayüz olarak nasıl işlev kazandığı tartışılmaktadır. Malzeme çeşitliliği, üretim teknolojileri ve sanatsal yorumlama biçimleri, disiplinlerarası düşünme pratiklerinin ortaya çıkardığı yeni estetik modellerle ilişkilendirilmiştir. Sonuç olarak çalışma, seramik yapı yüzeyi tasarımının güncel sanat-mimarlık etkileşimlerinde kavramsal üretimi zenginleştiren, malzeme–estetik ilişkisini yeniden tanımlayan ve görünmeyen düşünsel süreçleri biçimsel bir dile dönüştüren özgün bir araştırma alanı sunduğunu göstermektedir.