Bu çalışma, müzelerde yer alan ve risk altında bulunan sanat eserlerinin karşı karşıya kaldığı tehditleri, yalnızca fiziksel boyutlarıyla değil; orijinallik sorunları, piyasa baskısı ve müze yönetimlerinin karar alma süreçlerinin koleksiyonlar üzerindeki etkileri çerçevesinde ele almaktadır. Günümüzde müzeler, kültürel mirası koruma sorumluluğunu giderek karmaşıklaşan çevresel, sosyo-ekonomik ve kurumsal koşullar altında sürdürmek zorunda kalmaktadır. Bu durum, sanat eserlerinin korunmasında risk yönetiminin yalnızca teknik bir uygulama değil, bütüncül ve yönetsel bir süreç olarak değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır.

Çalışmada risk kavramı; insan kaynaklı, teknik, yönetimsel ve doğal etkenler başlıkları altında incelenmiş; uluslararası koruma modelleri (ICOM, ICCROM, CCI) ve Türkiye’den seçilmiş örnek olaylar ışığında değerlendirilmiştir. Sanat eserlerinin fiziksel koşullarının uygun olmayan sergileme, depolama ve taşıma uygulamalarıyla nasıl bozulabildiği ortaya konulmuş; yanlış restorasyon, yetersiz belgeleme ve bilimsel analiz eksikliğinin orijinallik sorunlarını nasıl derinleştirdiği tartışılmıştır. Ayrıca sanat eserlerinin artan piyasa değerinin, hırsızlık, kaçakçılık ve kamu koleksiyonlarından satış gibi riskleri nasıl tetiklediği; bu baskının müzelerin kamusal sorumluluklarıyla yarattığı etik gerilim ele alınmıştır.

Çalışmanın temel bulgusu, müzelerdeki sanat eserlerine yönelik risklerin büyük ölçüde yönetimsel kararlar, kurumsal kapasite ve sürdürülebilir politika eksiklikleriyle bağlantılı olduğudur. Bu bağlamda, risk temelli yönetim anlayışının kurumsallaştırılması, güçlü belgeleme sistemleri ve bilimsel altyapının geliştirilmesi, sanat koleksiyonlarının sürdürülebilir korunması için temel stratejiler olarak önerilmektedir.