Sporcularda yardım arama davranışı, zihinsel sağlık sorunlarının erken tanınması ve etkili müdahale süreçlerinin başlatılması açısından kritik bir öneme sahiptir. Elit ve rekabetçi spor ortamlarında performans baskısı, yaralanmalar, rol çatışmaları ve sosyal değerlendirme kaygıları gibi özgül stresörler, sporcuların psikolojik iyi oluşunu tehdit edebilmekte; ancak spor kültüründe yaygın olan “mental toughness” normları yardım aramayı çoğu zaman zayıflık göstergesi olarak konumlandırmaktadır. Bu durum, özellikle erkek sporcularda öz-damgalama ve toplumsal damgalama mekanizmalarını güçlendirerek profesyonel destek arayışını geciktirmektedir.

Bu bölümde yardım arama davranışı, Theory of Planned Behavior, Rickwood’un Yardım Arama Süreci Modeli, stigma temelli yaklaşımlar ve Purcell’in Sporcu Zihinsel Sağlık Çerçevesi bağlamında bütüncül biçimde ele alınmıştır. Yardım arama davranışının yalnızca bireysel bir karar olmadığı; tutumlar, öznel normlar, algılanan davranışsal kontrol, süreçsel farkındalık basamakları ve yapısal erişilebilirlik faktörlerinin etkileşimiyle şekillenen çok katmanlı bir yapı olduğu ortaya konmuştur. Depresyon, anksiyete, tükenmişlik, yaralanma sonrası psikolojik tepkiler ve yeme bozuklukları gibi klinik tabloların yardım arama süreçlerini farklı kuramsal mekanizmalar üzerinden etkilediği tartışılmıştır.

Sonuç olarak, sporcularda yardım arama davranışını güçlendirmek için bireysel farkındalık çalışmalarının yanı sıra stigma azaltıcı müdahaleler, antrenör eğitimleri ve gizlilik temelli kurumsal politikalar içeren ekosistem temelli bir yaklaşım gereklidir. Kuramsal modellerin entegrasyonu ve çok katmanlı müdahale stratejileri, sporcu zihinsel sağlığının sürdürülebilir biçimde desteklenmesinde temel bir rol oynamaktadır.