Bu bölüm, grafik tasarım disiplininin geleneksel iki boyutlu yüzeylerden kentsel mekana taşınmasını Artırılmış Gerçeklik teknolojileri bağlamında incelemektedir. Çalışma, kentin salt fiziksel bir yapı olmaktan çıkıp üzerine dijital verilerin işlendiği bir veri uzayı ve dijital bir palimpsest haline gelmesini Lev Manovich ve Kevin Lynch'in kuramları üzerinden tartışmaktadır. Metnin ilk odak noktası, kentsel yön bulma sistemlerinin dönüşümüdür; geleneksel haritaların yarattığı bilişsel yükün, fiziksel mekana yerleşik grafik arayüzlerle (WUI) nasıl aşıldığı incelenmektedir. İkinci odak noktası ise lokatif medya aracılığıyla kentte oluşturulan katmanlı anlatılardır. Tarihsel ve kültürel belleğin AR arayüzleriyle mekanda yeniden canlandırılması, tasarımın öyküsel ve deneyimsel boyutunu ortaya koymaktadır. Sonuç olarak bu çalışma, görsel kirlilik ve veri yığınları arasında tasarımcının değişen ontolojik rolünü; estetik bir üreticiden ziyade, mekansal bilişim çağında kentsel deneyimi yönlendiren bir arayüz mimarı olarak yeniden tanımlamaktadır.