Dijitalleşme ile birlikte yönetimin karar alma mekanizmaları giderek daha fazla oranda otonom sistemlere devredilmektedir.  Bu çalışmanın temel amacı algoritmik yönetim sistemlerinin geleneksel iş modelleri bağlamında çalışanların psikolojik sözleşme algılarını nasıl etkilediğini kavramsal bir model üzerinden incelemektir. Çalışma kapsamında geliştirilen modelde algoritmik yönlendirme, değerlendirme ve izleme boyutlarının etkisiyle ortaya çıkan özerklik paradoksu ve dijital panoptikon etkisine odaklanılmaktadır. Yapılan incelemeler sonucunda algoritmik yönetimin sosyal mübadele teorisinin maliyet fayda paradigmasını sarstığı görülmüştür. Ayrıca algoritmik yönetim geleneksel ilişkisel sözleşmeleri daha kısa vadeli, ekonomik odaklı işlemsel sözleşmelere dönüştürmektedir. Dahası insan dışı olan bu sistemler empatiden yoksun oldukları için özellikle veriye dayalı değerlendirmeler yapmakta ve çalışanlarda yabancılaşmış bir psikolojik sözleşme algısı ortaya çıkarmaktadır. Bu çalışma İK profesyonellerinin daha stratejik bir rol üstlenmeleri ve etik bir gözetim unsuru olarak kendilerini konumlandırmaları gerektiğine vurgu yapmaktadır.