Bu çalışma, toplumsal bellek ile resim sanatı arasındaki ilişkiyi politik imgeler bağlamında incelemektedir. Kuramsal çerçeve, Maurice Halbwachs’ın kolektif bellek yaklaşımı, Jan Assmann’ın kültürel bellek kuramı, Pierre Nora’nın hafıza mekânları kavramı ve Walter Benjamin’in tarih anlayışı doğrultusunda yapılandırılmıştır. Bu bağlamda resim, yalnızca estetik bir üretim değil; kolektif kimliğin inşasında etkin rol oynayan görsel bir hafıza pratiği olarak ele alınmaktadır.

Metinde Cumhuriyet Dönemi Türk resmi üzerinden sanat politikaları ve millî kimlik inşası tartışılmakta; 20. yüzyılda savaş ve protesto imgelerinin propaganda ile eleştirel modernizm arasındaki gerilimi analiz edilmektedir. Pablo Picasso’nun Guernica adlı yapıtı ve Banksy’nin politik müdahaleleri, travmanın estetik temsilinin kolektif hafızadaki etkisini somutlaştıran örnekler olarak değerlendirilmektedir. Ayrıca sanat koleksiyonları ve müzayede kültürü üzerinden belleğin ekonomik değerle yeniden çerçevelenmesi tartışılmaktadır.

Sonuç olarak çalışma, resmin toplumsal belleğin hem taşıyıcısı hem de dönüştürücüsü olduğunu; politik imgelerin geçmişi yalnızca temsil etmekle kalmayıp yeniden kurduğunu ortaya koymaktadır.