Bu kitap bölümünde, dijitalleşme ve esnek çalışma modellerinin yaygınlaşmasıyla birlikte örgütlerde giderek daha kritik hale gelen işyeri yalnızlığı ve sosyal sermaye yönetimi kavramları, örgütsel davranış perspektifinden ele alınmaktadır. İşyeri yalnızlığı, çalışanların iş ortamında arzu ettikleri sosyal ilişkiler ile fiilen deneyimledikleri ilişkiler arasındaki algılanan uyumsuzluktan kaynaklanan öznel bir psikolojik durum olarak tanımlanmaktadır. Bu olgu, duygusal ve sosyal yalnızlık olmak üzere iki temel boyutta incelenmektedir. Sosyal sermaye ise yapısal, ilişkisel ve bilişsel boyutlarıyla ele alınarak örgüt içinde güven, karşılıklılık ve aidiyet duygusunu destekleyen temel bir kaynak olarak değerlendirilmektedir. Çalışmada, sosyal sermayenin güçlü olduğu örgütlerde işyeri yalnızlığının daha düşük düzeylerde seyrettiği, buna karşılık yalnızlığın süreklilik kazanmasının sosyal sermayenin aşınmasına neden olduğu vurgulanmaktadır. Bu çift yönlü ilişki çerçevesinde, takım çalışması, mentorluk sistemleri, örgütsel sosyalleşme süreçleri ve psikolojik güvenliği destekleyen liderlik yaklaşımlarının işyeri yalnızlığının önlenmesinde stratejik araçlar olarak kullanılabileceği önerilmektedir. Bu bağlamda, sosyal sermayenin bilinçli ve sistematik biçimde yönetilmesi, çalışan refahının artırılması ve örgütsel başarının sürdürülmesi açısından kritik bir yönetsel araç olarak değerlendirilmektedir.