Cinsellik, bireyin genel sağlığı ve iyi oluşunun temel bir bileşeni olup gebelikte hormonal, fiziksel ve psikolojik değişimlerden etkilenir. Bu bölüm, gebelikte cinsel aktiviteyi maternal ve fetal güvenlik açısından kanıta dayalı olarak değerlendirmektedir. Cinsel yanıt döngüsü (istek, uyarılma, orgazm, çözülme), östrojen, progesteron ve androjen düzeylerindeki değişimlere bağlı olarak trimesterlere göre farklılık gösterir. Epidemiyolojik veriler, cinsel fonksiyonların genellikle ikinci trimesterde zirve yaptığı, birinci ve üçüncü trimesterlerde ise fiziksel semptomlar ve kaygılar nedeniyle azaldığı “ters U” şeklinde bir seyir izlediğini göstermektedir.

Düşük riskli gebeliklerde haftalık koitusun maternal morbiditeyi artırmadığı ve fetal kalp atım hızını olumsuz etkilemediği bildirilmiştir. Bununla birlikte, gebelerin %40–60’ında bebeğe zarar verme korkusuna bağlı vajinal kuruluk ve disparoni görülmektedir. Benzer kaygılar erkek partnerlerde de yaygındır; yaklaşık %41,2’si cinsel aktivitenin fetüse zarar verebileceğini düşünmekte ve bu durum özellikle üçüncü trimesterde cinsel doyumu azaltmaktadır.

Yüksek riskli gebeliklerde (plasenta previa, açıklanamayan vajinal kanama, prematür membran rüptürü, servikal yetmezlik) cinsel aktivite kontrendike olabilir. Semendeki prostaglandinler ve orgazm sırasında salınan oksitosin, preterm eylem riski olan kadınlarda dikkatle değerlendirilmelidir. Klinik uygulamada sağlık profesyonellerinin cinsel sağlıkla ilgili tabuları azaltarak BETTER modeli gibi yaklaşımlarla bireyselleştirilmiş danışmanlık sunması önemlidir. Sonuç olarak, gebelikte cinsellik bir engel değil, desteklenmesi gereken bir refah alanıdır.