Temsil kavramı hem estetik hem de felsefi düşüncenin en tartışmalı alanlarından birini oluşturur. Bir şeyi temsil etmek, onu yeniden üretmek, görünür kılmak ya da anlamlandırılabilir bir düzleme taşımak anlamına gelir; ancak bu süreç her zaman bir eksiklik, kayma ya da dönüşüm içerir. Temsil, nesnesini asla bütünüyle kapsayamaz; her zaman bir aracıya, bir dile ve belirli kodlara bağlıdır. Bu nedenle temsil edilen ile temsil arasındaki mesafe, özellikle sınır deneyimleri söz konusu olduğunda daha da belirgin hale gelir. Ölüm, bu sınır deneyimlerinin belki de en radikal olanıdır. Bu noktada, Jacques Lacan’ın geliştirdiği Reel (Gerçek) kavramı, temsilin yapısal sınırlarını düşünmek için güçlü bir kuramsal zemin sunar. Lacan’a göre Gerçek, simgesel düzenin dışında kalan, dile getirilemeyen ve temsil edilemeyen bir boyuta işaret eder. Temsilin işleyişi tam da bu imkânsızlık etrafında kurulur: Simgesel sistemler, Gerçek’i kuşatmaya çalışırken onu sürekli erteler, dönüştürür ve eksik bırakır. Bu bağlamda ölüm, yalnızca temsil edilmesi zor bir tema değil, aynı zamanda temsilin kendisini krize sokan bir olgu olarak ortaya çıkar. Ölümün temsili, her zaman onun yokluğunu, ulaşılamazlığını ve fazlalığını da beraberinde taşır. Bu teorik çerçeve, çağdaş sanatın belirli pratiklerinde somutlaşır. Özellikle Teresa Margolles’in işleri, temsilin doğrudanlığına değil, onun kırılganlığına ve yetersizliğine odaklanır. Margolles, ölümü doğrudan betimlemek yerine, onun maddi ve duyusal izlerini, bedenin yokluğunu, şiddetin kalıntılarını ve görünmeyen ama hissedilen boşluğu öne çıkarır. Böylece temsil, bir gösterim olmaktan çok, bir yokluğun etrafında dolaşan bir deneyime dönüşür. Bu çalışma, temsil kavramını merkezine alarak, Lacan’ın Reel’i ile Margolles’in sanatsal üretimi arasında bir diyalog kurmayı amaçlamaktadır.