Uluslararası göç yönetimi literatürü, egemenliği tam olarak tanınmış ve işlevsel kurumsal yapılara sahip devletleri ön koşul olarak kabul etme eğilimindedir. Bu varsayım, egemenliği iç çatışma, dış müdahale ya da tanınma eksikliği nedeniyle tartışmalı olan siyasi yapılar söz konusu olduğunda ciddi analitik boşluklar doğurmaktadır. Tartışmalı devletler üzerine gelişen literatür ise bu yapıların yönetim kapasitelerini ve tanınma spektrumundaki konumlarını incelemiş; ancak göç yönetimi boyutunu büyük ölçüde göz ardı etmiştir. Bu çalışma, söz konusu iki literatür arasındaki boşluğu kapatmayı hedeflemekte ve tanınma eksikliğinin göç yönetimini nasıl yapısal olarak zayıflattığını tartışmaktadır.
Çalışma, tanınma eksikliğinin göç yönetimi üzerindeki etkisini üç analitik katman üzerinden ele almaktadır: kapasite, aktör ve hesap verebilirlik. Kapasite katmanında tartışmalı devletlerin göç yönetimi için gereken kurumsal altyapıyı oluşturmasının önündeki yapısal engeller incelenmektedir. Aktör katmanında uluslararası toplumun muhatap belirsizliğiyle nasıl başa çıktığı ve dış aktörlerin normatif değil pragmatik tercihlerle hareket etmek zorunda kaldığı tartışılmaktadır. Hesap verebilirlik katmanında ise ihlaller karşısında sorumlu tutulacak otorite yapısının yokluğunun ya da tartışmalılığının doğurduğu sonuçlar ele alınmaktadır. Bu çerçeve Libya ve Suriye vakaları üzerinden sınanmakta; Kuzey Kıbrıs ise söz konusu sorunların kriz bağımsız ve yapısal niteliğini göstermek amacıyla teorik referans olarak kullanılmaktadır. Çalışma, tartışmalı devletlerin mevcut uluslararası göç rejiminin temel varsayımlarını nasıl sarstığını ortaya koyarak bu alanda hukuki ve politika düzeyinde yeni bir çerçeve tartışması açmayı amaçlamaktadır.