2000-2016 dönemi, Türkiye’de kamu yönetimi tarihinde önemli modernleşme ve kurumsal dönüşüm çabalarının yaşandığı bir evredir. Bu bölüm, özellikle Avrupa Birliği (AB) üyelik süreci bağlamında gerçekleştirilen kamu yönetimi reformlarını incelemektedir. Reformlar, merkeziyetçi idari yapıdan daha katılımcı, şeffaf, hesap verebilir ve verimli bir yönetime geçişi hedeflemiştir. Bu süreçte Yeni Kamu Yönetimi (YKY) paradigması ile Avrupaileşme dinamikleri belirleyici rol oynamıştır. AB’nin Kopenhag kriterleri ve müktesebatı (acquis communautaire) Türkiye’nin reform gündemini büyük ölçüde şekillendirmiştir. Helsinki Zirvesi (1999) sonrası başlayan adaylık süreci, sekiz harmonizasyon paketini, 2001 ve 2004 anayasal değişikliklerini ve birçok yasal düzenlemeyi tetiklemiştir. 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile stratejik planlama ve performans yönetimi getirilmiş, 5393 sayılı Belediye Kanunu ve 5449 sayılı Kalkınma Ajansları Kanunu ile yerinden yönetim ve bölgesel kalkınma güçlendirilmiştir. e-Devlet Kapısı, MERNİS ve UYAP gibi dijital uygulamalar ise kamu hizmetlerinde bürokrasiyi azaltmış ve vatandaş odaklı hizmet anlayışını yerleştirmiştir.

Teorik açıdan bölüm, Avrupaileşme literatüründeki “uyum baskısı” ve “kurumsal uyumsuzluk” kavramlarını YKY’nin temel ilkeleriyle birleştirerek analiz etmektedir. Reformların 2002-2007 arasındaki “altın Çağı”nda temel haklar, sivil-asker ilişkileri ve yerel yönetimler alanında önemli ilerlemeler kaydedilmiştir. Ancak 2008 küresel finans krizi, Gezi olayları ve AB-Türkiye ilişkilerindeki gerilimler reform ivmesini yavaşlatmıştır. Bu dönemde recentralization eğilimleri artmış, “seçici Avrupaileşme” olgusu belirginleşmiştir.

2000-2016 reformları Türkiye’nin idari kapasitesini güçlendirmiş ve demokratikleşme sürecine katkı sunmuştur. Bununla birlikte siyasi ve yapısal engeller nedeniyle tam kurumsal dönüşüm sınırlı kalmıştır. Bu deneyim, kamu yönetimi reformlarının başarısının güçlü siyasi irade, idari kapasite ve sürdürülebilir dış desteğe bağlı olduğunu ortaya koymaktadır. Reformlar, realist ve Avrupaileşme perspektiflerinden değerlendirildiğinde hem ulusal çıkarlara hem de yönetişim standartlarına katkı sağlamıştır. Bu dönem, gelecekteki reformlar için önemli dersler içermektedir. Dijitalleşme, yerinden yönetim ve iyi yönetişim ilkelerinin derinleştirilmesi, Türkiye’nin daha etkin ve vatandaş odaklı bir kamu yönetimi oluşturması açısından kritik öneme sahiptir.