Spinal enstrümantasyonun endikasyonlarının genişlemesiyle birlikte mekanik kökenli komplikasyonlar nöroşirurji pratiğinde belirgin bir yer edinmiştir. Pedikül vidası gevşemesi, rod/konstrükt kırılması, interbody cage’in son plak içine gömülmesi, psödoartrozla ilişkili implant yetmezliği ve uzun torakolomber füzyonları takiben gelişen proksimal kavşak kifozu veya yetmezliği (PJK/PJF) en sık görülen sorunlardır. Bu komplikasyonlar yalnızca implantın materyal özellikleriyle açıklanamaz; hastanın kemik kalitesi, füzyon seviyesinin uzunluğu, sakropelvik desteğin varlığı, sagittal denge restorasyonunun derecesi ve enfeksiyonla mekanik gevşemenin doğru ayırt edilip edilmemesi de belirleyicidir. Güncel NASS (2024), AO Spine (2025) ve EuroSpine (2025) belgeleri; yüksek riskli hastada ameliyat öncesi DEXA ile kemik mineral yoğunluğu ölçümü, düşük T-skorda preoperatif anabolik tedavi, uzun füzyonlarda ilk seansta sakropelvik fiksasyonun eklenmesi, L5–S1 seviyesinde interbody/ön kolon desteği kullanımı, uzun ve rijit konstrüktlerde çoklu rod (4-rod, satellite rod) sistemlerine geçiş, torakolomber geçişte geçişli tasarım ve ilk 12 ayda sık radyolojik takip yapılmasını komplikasyon azaltıcı uygulamalar olarak önermektedir.