Bu çalışma, Jean Baudrillard’ın fotoğraf anlayışını simülasyon ve hipergerçeklik kavramları çerçevesinde incelemektedir. Baudrillard’a göre modern toplumda imgeler yalnızca gerçekliği temsil etmez, aynı zamanda gerçekliğin yerini alan bir simülasyon düzeni üretir. Bu bağlamda fotoğraf, gerçekliği belgeleyen bir araç olmanın ötesinde, medya sistemleri içinde dolaşıma giren ve hipergerçeklik üreten bir görsel medium hâline gelir. Baudrillard’ın fotoğraf pratiği de bu düşünceyi yansıtır; boş mekânlar ve gündelik nesnelerden oluşan görüntüler, çağdaş kültürde anlamın geri çekildiğini ve görüntülerin yüzeysel bir gerçeklik ürettiğini gösterir. Dijital görüntü teknolojilerinin yaygınlaşmasıyla birlikte Baudrillard’ın simülasyon teorisi, günümüz görsel kültürünü anlamak açısından önemli bir kuramsal çerçeve sunmaktadır. Çalışmada ayrıca Baudrillard’ın fotoğraf pratiği de ele alınmaktadır. Baudrillard yalnızca kuramsal metinler yazan bir düşünür değil, aynı zamanda fotoğraf üretimiyle ilgilenen bir sanatçı olarak da değerlendirilebilmektedir. Onun fotoğrafları genellikle boş mekânlar, anonim kent manzaraları ve gündelik nesnelerden oluşur. Bu görüntüler dramatik anlatılardan çok görsel yüzeyselliğe ve sessiz atmosfere odaklanır. Baudrillard’ın fotoğraf estetiği, çağdaş kültürde anlamın geri çekildiği ve görüntülerin yüzeysel bir gerçeklik ürettiği yönündeki teorik yaklaşımıyla ilişkilidir. Baudrillard’ın fotoğraf teorisi, özellikle dijital görüntü kültürünün yaygınlaştığı günümüzde fotoğrafın ontolojisini ve kültürel rolünü yeniden düşünmek için önemli bir kuramsal perspektif sağlamaktadır.