Bu çalışma, sağlık sistemlerini yalnızca teknik bir hizmet alanı olarak değil, ideolojik tercihler, kurumsal yapılar ve toplumsal beklentiler tarafından şekillenen bir kamu politikası tasarımı olarak ele almaktadır. Refah rejimi ve sosyal politika literatürü ile kurumsalcı yaklaşımlar birlikte kullanılarak, sağlık politikasında devlet–piyasa dengesi, dayanışma anlayışı ve meşruiyet arayışının politika tercihlerini nasıl çerçevelediği tartışılmaktadır. Bu doğrultuda sağlık sisteminin dört temel tasarım boyutu önerilmektedir: (i) finansman ve risk havuzu, (ii) hizmet sunumunun örgütlenmesi, (iii) yönetişim ve düzenleme, (iv) erişim ve eşitlik mekanizmaları. Bu çerçeve, sağlık kurumlarının yönetimi açısından üç süreğen gerilim ekseninde somutlaştırılmaktadır: maliyet kontrolü ile erişim, performans ve standardizasyon ile mesleki özerklik, merkezileşme ile yerelleşme. Son bölümde ise COVID-19 salgını sonrasında daha görünür hale gelen sağlık güvenliği, dijitalleşme ve göç dinamiklerinin; hizmete erişim, hak sahipliği, veri yönetimi ve kurumsal kapasite tartışmalarını sağlık yönetimi açısından nasıl yeniden şekillendirdiği değerlendirilmektedir. Çalışma, sağlık yöneticileri ve politika analistleri için iddiası sınırlı, fakat bütüncül ve açıklayıcı bir kavramsal çerçeve sunmayı amaçlamaktadır.