Gebelik kaybı, kadınların yalnızca fiziksel sağlığını değil; aynı zamanda psikolojik, sosyal ve duygusal iyilik halini etkileyen önemli ve travmatik bir yaşam olayı olarak değerlendirilmektedir. Erken gebelik kayıpları, ölü doğumlar ve neonatal kayıplar kadınlarda yoğun yas tepkilerine neden olabilmekte; depresyon, anksiyete ve travma sonrası stres belirtileri gibi çeşitli psikolojik sorunların gelişimine yol açabilmektedir. Gebelik kaybı yaşayan kadınların yalnızca bebeğini değil, aynı zamanda annelik rolüne ilişkin beklentilerini, geleceğe yönelik umutlarını ve baş etme becerilerine olan güvenlerini de kaybettikleri bildirilmektedir. Bu nedenle gebelik kaybı sonrası bakımın yalnızca fiziksel iyileşmeye odaklanmaması; psikolojik, sosyal ve duygusal gereksinimleri kapsayan bütüncül bir yaklaşımla ele alınması gerektiği vurgulanmaktadır.

Psikososyal bakım uygulamalarının kadınların yas sürecine uyum sağlamalarında önemli rol oynadığı belirtilmektedir. Duygusal ifade yazma, anı oluşturma uygulamaları, psikoeğitim ve destekleyici danışmanlık yaklaşımlarının kadınların duygusal yüklerini azaltabildiği, baş etme becerilerini güçlendirebildiği ve psikolojik iyilik halini olumlu yönde etkileyebildiği bildirilmektedir. Ebeler ve hemşireler, gebelik kaybı yaşayan kadınların bakımında empatik iletişim kurulması, yas sürecinin desteklenmesi ve aile merkezli bakımın sürdürülmesi açısından önemli sorumluluklara sahiptir. Bu doğrultuda travma duyarlı ve kanıta dayalı bakım uygulamalarının yaygınlaştırılması; kadınların gebelik kaybı sonrası iyilik halinin desteklenmesi ve bakım kalitesinin artırılması açısından büyük önem taşımaktadır.