Kadınların doğum sonrası dönemde iş yaşamına geri dönüş süreçleri, sadece bireysel tercihlerle değil, aynı zamanda toplumsal cinsiyet rolleri, kurumsal uygulamalar ve sosyal politika yapılarının etkisiyle şekillenmektedir. Bu dönem, kadınların annelik rolleri ile profesyonel kimlikleri arasında denge kurma çabası içinde oldukları ve çeşitli yapısal engellerle karşılaştıkları bir geçiş sürecidir. Türkiye’de doğum sonrası kadınların iş yaşamına dönüşünü kolaylaştırmayı amaçlayan yasal düzenlemeler örneğin doğum izni, süt izni, yarı zamanlı çalışma hakkı önemli birer araç olsa da bu hakların kullanımında karşılaşılan uygulama sorunları, kadınların iş gücüne kalıcı ve eşit katılımını sınırlamaktadır. Çalışmada, Türkiye'de doğum sonrası kadın istihdamını teşvik etmek amacıyla Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) ve Türkiye İş Kurumu (İŞKUR) gibi kamu kurumları tarafından sunulan destek ve teşviklerin kapsamı, uygulanabilirliği ve sürdürülebilirliği ele alınmıştır. Bu bağlamda, kayıt dışı çalışma oranlarının yüksekliği, sektörel ayrımcılık, esnek çalışma olanaklarının yetersizliği ve bakım yükünün büyük ölçüde kadınların omuzlarında olması gibi yapısal sorunların, mevcut sosyal politikaların etkisini zayıflattığı görülmektedir. Araştırma ayrıca uluslararası iyi uygulama örneklerinden hareketle, kadınların iş yaşamına dönüş sürecini destekleyecek bütüncül politika önerileri sunmaktadır. Bu kapsamda, toplumsal cinsiyet eşitliğini gözeten sosyal politikaların geliştirilmesi, bakım hizmetlerinin kamusal sorumluluk olarak ele alınması, esnek ve güvenceli çalışma modellerinin yaygınlaştırılması ve kadın dostu iş ortamlarının oluşturulması önerilmektedir.