Gündelik nesnelerin sanat bağlamında kazandığı statü, onların sabit bir anlamdan ziyade kültürel, tarihsel ve mekânsal karşılaşmalarla şekillenen dinamik bir görünürlük rejimi içinde yeniden tanımlandığını göstermektedir. Nesne, işlevsel amacından ayrıldığında sergilendiği bağlamın dönüşümü, mekânsal düzenlemeleri ve izleyiciyle kurduğu ilişki aracılığıyla yeni bir hakikat alanı üretmektedir. Bu çerçevede 18. İstanbul Bienali, gündelik nesnenin kurumsal dolaşıma dahil edildiğinde hangi temsil ve anlam katmanlarını ürettiğini incelemeye elverişli bir örneklem sunmaktadır. Bienalde yer alan nesne temelli pratikler, sıradan objelerin maddi varlıklarından bağımsız olarak kültürel bellek, mekânsal deneyim ve toplumsal bağlamlarla nasıl yeniden kurulduğunu görünür kılmaktadır.  Bu bağlamda çalışma, bienalde yer alan Stéphanie Saadé, Abdullah Al Saadi, Celina Eceiza ve Khalil Rabah’nın konuya referans olabilecek çalışmalarını, eleştirel söylem analizi yöntemiyle çözümleyerek, nensnenin mekân, bellek, toplumsal ilişkiler ve politik göstergeler arasında kurdukları etkileşimi değerlendirilmiştir. Çalışmada ele alınan örnek işler, nesnenin yer değiştirme süreçlerinin onun hakikatini dönüştürdüğünü, estetik, ideolojik ve sosyo-kültürel bir bilgi alanı üreterek çok katmanlı bir görsel hakikat rejimi ürettiğini ortaya koymaktadır. Bu yönüyle çalışma, çağdaş sanat kuramında nesnenin dönüşen statüsüne ilişkin özgün bir katkı sunmaktadır.