Günümüz örgütleri, hızla değişen çevresel koşullar, yoğun rekabet ve sürekli gelişen teknoloji karşısında varlıklarını sürdürebilmek için yenilikçi ve girişimci bir anlayışı benimsemek zorundadır. Bu anlayışın merkezinde ise örgütlerin en önemli kaynağı olan işgörenler yer almaktadır. İşgörenlerin yalnızca görevlerini yerine getirmeleri değil; aynı zamanda yenilikçi, proaktif ve risk alabilen bireyler olarak örgüte katkı sunmaları, örgütsel başarı açısından büyük önem taşımaktadır.

Bu çalışmanın temel amacı, işyerinde yaşanan örgütsel dışlanma olgusunun işgörenlerin iç girişimcilik eğilimleri ile olan ilişkisini incelemektir. Bu doğrultuda Erzurum Organize Sanayi Bölgesi’nde faaliyet gösteren işletmelerde çalışan 386 işgörenden anket yöntemiyle elde edilen veriler analiz edilmiştir. Yapılan istatistiksel analizler sonucunda, örgütsel dışlanma ile iç girişimcilik eğilimi arasında negatif yönlü ve anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Elde edilen bulgular, işgörenlerin dışlanma algılarının artması durumunda iç girişimci davranışlara yönelme eğilimlerinin azaldığını ortaya koymaktadır.

Örgütlerin rekabet avantajı elde edebilmesi; yenilikçi düşünceyi destekleyen, iletişimi güçlendiren ve çalışanların kendilerini değerli hissettikleri bir çalışma ortamı oluşturmalarına bağlıdır. Bu bağlamda, örgütsel dışlanma gibi olumsuz davranışların önlenmesi ve iç girişimciliği teşvik eden bir örgüt ikliminin oluşturulması, hem yöneticiler hem de uygulayıcılar açısından büyük önem taşımaktadır.

Bu kitabın; örgütsel davranış ve girişimcilik alanında çalışan araştırmacılara, yöneticilere ve konuya ilgi duyan tüm okuyuculara katkı sağlaması temennisiyle hazırlanmıştır.