Bu çalışma, sürdürülebilirlik ekosisteminin yasal çerçevesinin temel yapı taşı haline gelen "Yeşil Taksonomi" kavramını, Avrupa Birliği (AB) Taksonomi Tüzüğü ve Türkiye Yeşil Taksonomi Yönetmeliği Taslağı ekseninde kapsamlı bir şekilde incelemektedir. Çalışmada, ekonomik faaliyetlerin çevresel sürdürülebilirlik kriterlerine göre sınıflandırılmasının, işletmelerin finansal raporlama ve yeşil yönetim süreçleri üzerindeki dönüştürücü etkileri analiz edilmiştir. Araştırma bulguları, Türkiye'nin ulusal taksonomi stratejisinin "ticari entegrasyon" ve "ulusal dirençlilik" dengesi üzerinde kurguladığını ortaya koymaktadır. Buna göre Türkiye, AB ile rekabetçiliği korumak adına "iklim değişikliği azaltımı" ve "döngüsel ekonomi" alanlarında tam uyum sağlarken; ülkenin jeopolitik ve iklimsel riskleri doğrultusunda "sürdürülebilir şehirler" ve "yeşil altyapı" başlıklarında özgün bir yaklaşım benimsemiştir. Çalışma ayrıca, Türkiye Sürdürülebilirlik Raporlama Standartları ve GDS 3000 Güvence Denetimi Standardı ile entegre çalışan taksonomi mekanizmasının, "yeşile boyama" riskini teknik, hukuki ve denetim bariyerleriyle nasıl minimize ettiğini ele almaktadır. Çalışmada ayrıca 2027 yılı itibarıyla başlayacak zorunlu raporlama sürecinin işletmeler için teknik bir uyumdan öte, finansmana erişim ve kurumsal itibar açısından hayati bir "stratejik dönüşüm" olduğu sonucuna vurgu yapılmaktadır.