Bu çalışma, Türkiye’de yenilenebilir enerji ve sürdürülebilirlik politikalarını kurumsal ekonomi perspektifinden bütüncül biçimde değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Artan enerji talebi, fosil yakıtlara bağımlılık ve iklim değişikliği baskıları, yenilenebilir enerji yatırımlarını yalnızca teknik ve ekonomik bir tercih olmaktan çıkararak çevresel ve kurumsal boyutlarıyla ele alınması gereken bir politika alanına dönüştürmüştür. Çalışmada Türkiye’de yenilenebilir enerji dönüşümü; kurulu güç gelişimi, teşvik mekanizmalarının yapısı, enerji üretiminde kaynak dağılımı ve karbon emisyonlarının zaman içindeki seyrine ilişkin göstergeler kullanılarak betimleyici ve karşılaştırmalı tablolar aracılığıyla analiz edilmiştir. Bulgular, 2010–2023 döneminde yenilenebilir enerji kurulu gücünde kayda değer bir artış gerçekleştiğini ve yenilenebilir kaynakların toplam kurulu güç içindeki payının belirgin biçimde yükseldiğini göstermektedir. Ancak bu niceliksel genişlemenin karbon emisyonlarında anlamlı bir azalışla eşleşmediği; fosil yakıtların enerji üretimindeki ağırlığını büyük ölçüde koruduğu tespit edilmiştir. Ayrıca kapasite artışının ağırlıklı olarak alım garantileri gibi teşvik araçlarıyla desteklendiği, buna karşın teşviklerin çevresel performans ve emisyon azaltımı gibi çıktılarla yeterince ilişkilendirilmediği görülmektedir. Kurumsal değerlendirmeler, enerji ve çevre politikaları arasındaki koordinasyonun sınırlı kaldığını ve hedeflerle uygulama sonuçları arasında uyum sorunu bulunduğunu işaret etmektedir. Çalışma, yenilenebilir enerji politikalarını kapasite artışının ötesinde teşvik tasarımı, kurumsal uyum ve çevresel sonuçlarla birlikte ele alarak literatüre katkı sunmaktadır.