Dijital teknolojilerin hızla gelişmesi ve internetin gündelik yaşamın ayrılmaz bir parçası hâline gelmesi, bireylerin dijital ortamlarda etkili biçimde hareket edebilmesini önemli bir yetkinlik alanı hâline getirmiştir. Bu bağlamda dijital okuryazarlık, yalnızca teknolojik araçları kullanabilme becerisi olarak değil, bilgiye erişme, bilgiyi değerlendirme, içerik üretme, eleştirel düşünme ve dijital ortamlarda etik ve güvenli biçimde etkileşim kurma gibi çok boyutlu yeterlikleri kapsayan bir kavram olarak ele alınmaktadır. Bu bölümün amacı, dijital okuryazarlık kavramını kavramsal temelleri, gelişim süreci ve literatürde önerilen beceri çerçeveleri bağlamında incelemek ve dijital okuryazarlığın örgütsel tutum ve davranışlar üzerindeki olası yansımalarını tartışmaktır. Çalışmada öncelikle dijital okuryazarlığın kuramsal gelişimi ve farklı araştırmacılar tarafından ortaya konulan tanımlar ele alınmış, ardından Ng, DigComp ve DQ Institute gibi modeller aracılığıyla dijital okuryazarlığın boyutları açıklanmıştır. Bu çerçevede dijital okuryazarlığın teknik, bilişsel ve sosyo-duygusal boyutları olan çok katmanlı bir yeterlik alanı olduğu vurgulanmaktadır. Bölümün devamında dijital okuryazarlığın örgütsel bağlamdaki yansımaları ele alınarak öz-yeterlik, teknostres, pozitif psikolojik sermaye, bilişsel öğrenme, teknoloji kabulü ve dijital örgütsel vatandaşlık davranışı gibi değişkenlerle ilişkisi tartışılmıştır. Dijital okuryazarlığın, çalışanların dijital sistemlere uyum sağlamasını kolaylaştırarak teknoloji kullanımına yönelik algılarını ve psikolojik kaynaklarını güçlendirebileceği; aynı zamanda örgüt içinde iş birliği, öğrenme ve dijital vatandaşlık davranışlarını destekleyebileceği öngörülmektedir. Bu yönüyle dijital okuryazarlık, yalnızca bireysel bir beceri alanı değil, aynı zamanda örgütsel süreçleri ve çalışan davranışlarını etkileyebilecek stratejik bir yetkinlik olarak değerlendirilmektedir.