Diyabet, küresel düzeyde önemli bir halk sağlığı sorunu olarak kabul edilmektedir. Birden fazla organı etkileyebilen, yaşam boyu süren kronik bir hastalık olup; serebrovasküler hastalıklar ve malign neoplazmlardan sonra en yaygın görülen üçüncü kronik hastalıktır. Bulaşıcı olmayan bu hastalık, insan sağlığı üzerinde önemli bir yük oluşturmaktadır. Diyabetli bireylerin yaklaşık üçte ikisinin aynı zamanda hipertansiyondan etkilendiği tahmin edilmektedir. Artmış arteriyel kan basıncı, diyabet hastalarında hem mikrovasküler hem de makrovasküler komplikasyonların gelişme sıklığını önemli ölçüde artırmaktadır. Ayrıca, bu iki majör risk faktörünün birlikte bulunması, normotansif ve diyabetsiz bireylerle karşılaştırıldığında kardiyovasküler hastalık riskini yaklaşık dört kat yükseltmektedir.Son yıllarda diyabet hastalarının bakımında, hastaların kan şekeri ve kan basıncının izlenmesine dayalı geleneksel hemşirelik yaklaşımları yaygın olarak kullanılmaktadır. Ancak, diyabetli bireylerin büyük bir kısmında hipertansiyon, kardiyovasküler ve serebrovasküler hastalıklara yatkınlık bulunması nedeniyle, bu yaklaşımın etkinliği sınırlı kalmaktadır. Bu nedenle, hastaların aktif tedavi süreçlerinde bilimsel temellere dayalı hemşirelik modellerinin ve bakım uygulamalarının kullanılması büyük önem taşımaktadır. Bu tür modeller, hemşirelerin hastaların yaşam tarzı ve ilaç kullanımı konularında kanıta dayalı rehberlik sağlamasına olanak tanıyarak, bireylerin yaşam kalitesinin iyileştirilmesine katkıda bulunur.