Çalışma, emeğin üretim sürecine katılımını ifade eden temel bir kavram olup tarih boyunca biçim değiştirerek süregelen bir olgudur. Kapitalist üretim süreci ve neoliberal politikalar doğrultusunda “çalışma”, karşılığının emek piyasalarında belirlendiği bir girdi olarak kabul edilmeye başlanmıştır. İlgili literatürde konu genellikle istihdam, işsizlik, enflasyon ve ekonomik büyüme göstergeleri çerçevesinde ele alınırken, haftalık fiili çalışma süreleri ile iş başında olanların sayısı arasındaki dinamik ilişki büyük ölçüde ihmal edilmiştir. Bu çalışmada Türkiye örneğinde söz konusu ilişki, asimetrik ve zamanla değişen Toda–Yamamoto Bootstrap nedensellik testi kullanılarak incelenmiştir. Bulgular, çalışma süreleri ile iş başında olanlar arasındaki ilişkinin dönemsel olarak değişebildiğini ve özellikle fiili çalışma sürelerindeki azalışların istihdamı artırabildiğini göstermektedir. Ayrıca çalışmada, uzun çalışma saatlerinin istihdamı dışlayıcı etkiler doğurabildiği; diğer bir ifadeyle “çalıştıkça işsiz kalma” anlamına gelen “çalışma paradoksu”nun belirli konjonktürlerde geçerli olabildiği ve kadın ile erkek istihdamının bazı dönemlerde birbirini ikame edebildiği tespit edilmiştir. Bu bulgulardan hareketle çalışma, emek piyasası politikalarının çalışma süreleri ve iş başında olma durumu dikkate alınarak şekillendirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.