Çocukluk ve ergenlik dönemi, kas-iskelet sisteminin hızla olgunlaştığı; yaşam boyu sağlık, fiziksel yeterlilik ve performansın temelinin atıldığı kritik bir gelişim penceresidir. Bu süreçte boy ve vücut ağırlığı artışı belirgin olmakla birlikte, vücut kompozisyonu, motor yeterlilik ve kas–kemik etkileşimi de anlamlı biçimde değişmektedir. Bu nedenle büyüme, performans ve sakatlanma riskini değerlendirirken aynı yaş grubu çocuklarda büyüme hızı, nöromüsküler kontrol ve olgunlaşma düzeyi farklılık gösterdiği için yalnızca kronolojik yaşla sınırlamak yetersiz kalabilmektedir. Biyolojik olgunlaşma göstergeleri kemik yaşı (Tanner evresi/sexual maturity rating (SMR)) ve zirve boy uzama hızı (ZBUH) çevresi, antrenman yüklerinin ve teknik odaklı çalışmaların planlanmasında özellikle önem taşımakta ve hızlı morfolojik değişimler koordinasyon ve hareket kontrolünde geçici dalgalanmalara yol açabilmektedir.

Kemik sağlığı açısından çocukluk–ergenlik, pik kemik kütlesinin ve kemik dayanıklılığının kazanıldığı dönemi ifade etmektedir. Kemik yanıtı yalnız mineral birikimiyle sınırlı olmayıp geometri ve yapısal dayanıklılık bileşenlerini de içermektedir. Osteojenik uyaranın temelinde mekanik deformasyon ve buna eşlik eden hücresel adaptasyon yer aldığından, düzenli ve uygun planlanmış mekanik yüklenme uzun vadeli kazanımlar için gereklidir. “Kas–kemik ünitesi” yaklaşımı, yükün yalnız vücut ağırlığından değil kas kasılmalarının ürettiği kuvvetlerden ve darbe/ivmelenme bileşenlerinden de oluştuğunu vurgulamaktadır.

Direnç antrenmanına adaptasyon olgunlaşma ile ilişkisidir. Puberte öncesi dönemde kuvvet artışları daha çok nöromüsküler öğrenme ve koordinasyonla, puberte sonrasında ise yapısal-hormonal katkılarla gelişim göstermektedir. Çocuklarda uygulanan antrenman ve fiziksel aktivite güvenli bir şekilde uygulanmasında teknik öğretim, kademeli progresyon, uygun dinlenme-toparlanma, etkili ısınma ve nitelikli süpervizyon gibi temel ilkeler ön planda olmalıdır.