Toplumlarda şiddet olgusu tarih boyunca fiziksel saldırılardan psikolojik baskılara kadar çok çeşitli biçimlerde görülmüştür. Bu bölüm, inanç, kimlik ve sembolik şiddet arasındaki ilişkiyi kuramsal düzeyde ele almakta ve Türkiye’den örneklerle irdelemektedir. Sembolik şiddet, fiziksel zorun yokluğunda dahi dili ve normları kullanarak etkisini gösterir; inanç/kimlik ayrımları bu kanallar üzerinden meşruiyet kazanıp çatışma dinamiklerini tetikleyebilir. Özellikle farklı inanç grupları arasındaki tarihsel husumetler ve "biz-onlar" algısı, dil ve semboller düzeyinde şiddeti körükleyebilmektedir. Türkiye bağlamında, “Alevi–Sünni” gerginlikleri örneğinde olduğu gibi inanç temelli kimlik çatışmaları zaman zaman ölümcül boyutlara varan şiddet olaylarına dönüşebilmektedir. XX. yüzyılın son çeyreğinde Türkiye’de yaşanan inanç temelli (örneğin 1978 ve 1993’teki olaylar) bazı vakalar, sembolik değerler ve kutsallar etrafında yükselen gerilimlerin nasıl fiilî şiddete evrilebildiğini ortaya koymaktadır. Bu çalışma, inanç ve kimlik eksenli sembolik şiddetin teorik arka planını ortaya koyarken, Türkiye’deki somut örnekler ışığında toplumsal barış ve hoşgörünün tesis edilmesi için öneriler sunmaktadır. Sonuç olarak, farklı kimliklere saygının ve çoğulculuğun benimsenmesinin, sembolik şiddet döngüsünün kırılmasında önemli bir adım olacağı vurgulanmaktadır.