Bu çalışma, grafik tasarımın postmodern süreçle birlikte estetik bir organizasyon biçimi olmaktan çıkıp toplumsal ve kültürel bir eleştiri mekanizmasına dönüşümünü incelemektedir. Araştırmanın temel amacı, fotoğrafın sunduğu "nesnel gerçeklik" iddiasının, grafik tasarımın kurgusal müdahalesiyle nasıl sarsıldığını ve yeni anlam katmanlarının nasıl inşa edildiğini ortaya koymaktır. Bu kapsamda, fotografik imgeye eklenen metin aracılığıyla nasıl bir direniş ve eleştiri aracına dönüştüğü tartışılmaktadır. Araştırmada izlenen yöntem, nitel araştırma desenlerinden betimsel analiz ve görsel retorik çözümleme üzerinedir. Kuramsal çerçeve, Roland Barthes’ın fotografik imgenin çok anlamlılığını (polisemi) denetim altına alan "ankraj" (sabitleme) kavramı üzerine inşa edilmiştir. Metnin fotoğrafın sunduğu ham veriyi nasıl manipüle ettiği ve izleyiciyi belirli bir ideolojik okumaya nasıl yönlendirdiği bu kuramsal zemin üzerinden çözümlenmektedir. Araştırma amaçlı örneklem yöntemiyle seçilen Lorna Simpson ve Barbara Kruger’in eserleri, metin-imge hiyerarşisi, tipografik tercihlerin ideolojik işlevi ve anlam kaymaları gibi kriterler üzerinden incelenmektedir. Simpson’ın anlatısal boşlukları görünür kılan metinleri ve Kruger’ın reklam estetiğini tersyüz eden tipografisi karşılaştırmalı olarak ele alınmaktadır.