Yavaş turizm; bireylerin seyahat ettikleri destinasyonlarda daha uzun süre konaklamalarını, daha az sıklıkta seyahat etmelerini ve destinasyonların doğal ve kültürel değerlerini derinlemesine deneyimlemelerini içeren bir yaklaşım olarak tanımlanmaktadır. Son yıllarda adından sıklıkla söz ettiren yavaş turizm giderek popülerleşmeye başlamış ve bu popülaritesini koruyabilmiştir. Turizm literatüründe yavaş turizm kavramı ile ilgili pek çok tanıma ulaşmak mümkündür. Bu tanımların ortak noktalarına bakıldığında ise mesafe, hız, deneyim ve sürdürülebilirlik gibi kavramlar sıklıkla vurgulanmaktadır. Kelime kökeni olarak “yavaş yemek” felsefesinden doğan bu turizm türü “Cittaslow” olarak adlandırılan “yavaş şehir” anlayışını da kapsayan daha geniş bir “yavaş hareket” akımı çerçevesinde şekillenmektedir.

Yavaş turizm hareketliliğinin kendine has bazı ilkeleri ön plana çıkmaktadır. Özellikle teknolojiden uzak bir hayat, seyahat süresinden maksimum verim almak, yerel kültürü derinlemesine deneyimlemek ve yerel gastronomik ürünleri tüketmek gibi unsurlar önem arz etmektedir. Yavaş turizm hareketliliğine katılan turistlerin kitle turizmine katılan turistlere göre daha bireysel bir yaşam tarzı benimsemeleri, özgün deneyimler yaşamaları, destinasyonla bağ kurmaları ve yerel halk ile daha fazla etkileşim içerisinde olmaları da diğer önemli unsurlardır.  Çünkü yavaş turizm hareketliliğinin başarıyla yapılabilmesinin bazı önemli boyutları söz konusudur. Bu boyutlar; zaman boyutu, duygu boyutu, sürdürülebilirlik boyutu, özgünlük boyutu, yavaşlık boyutu ve etkileşim boyutlarıdır.

Bu çalışmada yavaş turizm, yavaş turizmin boyutları, yavaş seyahat ve yavaş turist kavramları ile ilgili bilgiler verilmiştir. Ayrıca yavaş turizm hareketliliğinin hem turistlere hem de destinasyonlara ne gibi faydalar sağladığı açıklanmaktadır.