Sanat terapileri 1940’lı yıllardan sonra dünya literatürüne girmiş bir kavramdır. O yıllardan bu yana pek çok disiplinle yol alarak çeşitlilikleriyle hem psikoterapi alanında hem de sosyal alanlarda yerini almıştır. Sanat terapileri ve arkeo-terapi, bireylerin içsel dünyalarını anlamaya ve iyileştirmeye yönelik iki disiplinin birleştiği noktada yer alır. Sanat terapi; bireyin duygu, düşünce ve yaşantılarını yaratıcı süreçler aracılığıyla ifade etmesine olanak tanırken, arkeo-terapi geçmiş uygarlıkların izleri, geçmiş deneyimler, geçmişin kültürel nesnelerini ve mekânlarını kullanarak bireysel ve kolektif bilinçaltını harekete geçirir. Bu iki yaklaşım birlikte ele alındığında hem kişisel hem de tarihsel katmanlarda derin bir farkındalık süreci ortaya çıkar.
Arkeolojik objelerle temas, bireyde merak, aidiyet ve süreklilik duygusu uyandırırken; sanat terapinin Freudyen tekniklerle bu deneyim sembolik olarak dışavurumla kendini gösterir. Böylece birey, geçmiş ile bugün arasında bağlantı kurarak kendi bilinçaltını ve deneyimlerini yeniden anlamlandırabilir. Özellikle travma, kimlik arayışı ve kültürel kopukluk, göç ve toplumsal aidiyet duygularında karmaşa yaşayan bireylerde bu bütünleşik yaklaşım, iyileştirici ve dönüştürücü bir alan sunabilir.