Bu çalışma, Rusya’da gelir eşitsizliği ile insan hakları arasındaki çok boyutlu ilişkiyi bölgesel ve sosyoekonomik perspektiflerden analiz etmektedir. Sovyet sonrası piyasa dönüşümü ve hızlı özelleştirme politikaları, ekonomik kaynakların dar bir elit kesimde yoğunlaşmasına ve bölgeler arası derin gelir farklarının oluşmasına neden olmuştur. Bu durum, eğitim, sağlık, adil yargılanma ve sosyal güvenlik gibi temel haklara erişimde yapısal eşitsizliklerin var olmasına neden olmuştur. Araştırma, gelir eşitsizliğinin mekânsal ve kurumsal boyutlarını inceleyerek, yüksek gelirli ve kurumsal kapasitesi güçlü bölgelerde bireylerin haklara erişimde avantajlı olduğunu, düşük gelirli ve coğrafi olarak izole bölgelerde ise hak kullanımının ciddi kısıtlamalarla karşılaştığını göstermektedir. Bu durum, fırsat eşitsizliği, toplumsal adalet ve hukuki güven açısından önemli bir politika sorunu oluşturmaktadır. Bulgular, gelir eşitsizliğinin sadece ekonomik bir olgu olmadığını, aynı zamanda vatandaşların temel haklarını kullanabilme kapasitesini belirleyen yapısal bir faktör olduğunu ortaya koymaktadır. Sosyal bütünleşme, toplumsal güven ve sürdürülebilir kalkınma, eşitsizliğin derinleşmesiyle doğrudan etkilenmektedir. Çalışma, bölgesel yatırımların dengeli dağıtılması, kamu hizmetlerinin etkin ve adil sunumu, progresif sosyal politikaların uygulanması ve kurumsal kapasitenin güçlendirilmesi gibi önlemlerin, gelir eşitsizliği ile insan hakları arasındaki olumsuz etkileşimi azaltmada kritik rol oynayacağını vurgulamaktadır. Bu yaklaşım, ekonomik büyüme hedefleri ile insan haklarının evrensel ve eşit erişimi arasında sağlanacak uyumun, modern Rusya’nın sosyoekonomik ve politik gelişimi açısından temel bir gereklilik olduğunu göstermektedir.