Hikâye; insanlık tarihinin en eski anlatı türlerinden, hikâye anlatımı ise en eski iletişim biçimlerinden biridir. Mağara resimlerinden sözlü anlatılara, yazılı metinlerden dijital platformlara kadar uzanan süreçte hikâye, her dönemin kültürel ve teknolojik koşullarına uyum sağlayarak kendine özgü dönüşümler sağlamıştır. Günümüzde bu dönüşümlerin en belirgin aşaması, yapay zekâ destekli dijital hikâye yazarlığıdır. Dijitalleşme; hikâyeyi yalnızca metinle sınırlı olmaktan çıkarıp görsel, işitsel ve etkileşimli unsurlarla zenginleştirmiştir. Yapay zekâ ise bu sürece yeni bir boyut ekleyerek hikâye üretiminde hız, çeşitlilik ve kişiselleştirme gibi imkânlar sunmaya başlamıştır. Artık yazarlar, yapay zekâ araçlarıyla karakterlerin gelişimini modelleyebilir, alternatif senaryolar üretebilir ve okuyucunun tercihlerine göre hikâyeyi yeniden şekillendirebilir. Bu durum, hikâyeleri statik bir yapı olmaktan çıkarıp dinamik ve çok katmanlı bir medya ürününe dönüşmesini sağlamaktadır. Hikâyenin değişimi aynı zamanda anlatıcı rolünü de yeniden tanımlamaktadır. Geleneksel yazar, artık yapay zekâ ile iş birliği yapan bir “hikâye tasarımcısı” konumuna geçmektedir. Bu iş birliği, insan yaratıcılığını desteklerken aynı zamanda özgünlük, gerçeklik, etik ve estetik tartışmaları da gündeme getirmektedir. Örneğin, yapay zekâ tarafından üretilen bir hikâyenin özgünlüğü, duygusal derinliği, sanatsal özellikleri ve kültürel bağlamı nasıl değerlendirilecektir? Bu çalışmada hikâyenin tarihsel dönüşümünde kritik bir eşik oluşturan yapay zekâ destekli dijital hikâye yazarlığı ve bu teknolojilerin hem anlatı biçimlerini hem de okuyucu-yazar ilişkisini yeniden nasıl şekillendirdiği örnekleriyle ele alınmış ve tartışılmıştır.