20. yüzyıl sanatı, modernizmin yeni bir “başlangıç yaratma” düşüncesinin idealize edilişine tanıklık etmiştir. Buna karşıt olarak ortaya çıkan Postmodernizm ise estetik bir sabitlenmeyi reddederek ortaya attığı kavramlarla “biz ve öteki” ikiliğini üretmiştir. Ayrıca modernite ile birlikte değişen toplumsal dinamikler ise bireyde varoluşsal sancılara sebep olmuştur. Yabancılaşma, yalnızlık, yersiz yurtsuzluk ve köksüzlük gibi deneyimler çağdaş özneyi tanımlayan kavramlar haline gelmiştir. Bu krizleri aşmak üzere Nicolas Bourriaud’nun ileri sürmüş olduğu “radikan” kavramı, öznenin farklı kültür ve ilişkiler içinde konumlanan, hareketli, heterojen bir yapı olarak yeniden düşünülmesini önermektedir.
Bu çalışma, modernite ile birlikte sanatın geçirdiği dönüşümü, sanatı aşan bir izleyici modeli yaklaşımıyla Bourriaud’nun “radikan” kavramını referans alarak incelemektedir. Araştırmada sanatın nesne üretimine dayalı bir alan olmaktan çıkarak insanlar arası ilişkilerin, karşılaşmaların ve deneyimlerin üretildiği bir zemine dönüşmüş olduğu ortaya konulmaktadır. Çalışmanın amacı ise modernitenin bireyde yarattığı yabancılık, yersiz yurtsuzluk, bireyselleşme ve yalnızlık duygularının sanatın aracılığı ile yer değiştirebileceğini ortaya koymaktır. Buna bağlı olarak bir sanat eserinin alım satım ölçeğinde değerlendirilmeyeceğini vurgulayan Sitüasyonist Enternasyonalizm’in, gündelik yaşamla sanatı iç içe geçiren ve yapıta izleyicinin dahil edilebileceğinin ilk sinyallerini veren hareket olduğu öne sürülmüştür. Günümüz örneklerinde ise sanatçıların yapıtlarında bir geçit töreni, bir restoran projesi, postacılardan oluşan bir orkestra, göçmen bir futbol takımı ve ekolojik bir dayanışma merkezi gibi oluşumlarla bireyler için yakınlık, temas, tanıma, tanınma, kabul görme hislerini çoğaltan fikre odaklandıkları anlaşılmıştır.
Sonuç olarak çalışma, çağdaş sanatın izleyiciyi merkeze alan, kolektif deneyim ve birlikte var olma üzerine kurulu bir üretim anlayışına yöneldiğini ortaya koymaktadır. Bu dönüşümle birlikte sanat, bireyin toplumsal ve psikolojik iyileşmesine katkı sağlayan ilişkisel bir alan olarak yeniden tanımlanmaktadır.